Varanasi, Bu Topraklarin Ozu..

Tuktuklarimizi ayarladik, merkeze 2’serli olarak yola ciktik (tanismanin bir yarari da bu tip seyleri bolusmek). Kizlar daha once gelmisti ama Ganj (Ganga yani) hala yuksek oldugu icin onlarin bildigi yer kolayda degilmis, soforlerin bildigi yere gidip geceligi 10 Tl’ye bir yer bulduk. Temizlik standartlari disariya gore kusursuz, beyaz adama gore ise sadece hayatta kalinir demek icin bile cok. Ama kendi banyosu ve havalandirmasi var :)

Ogleden sonra 4’te dus alip kendimizi sokaga attik. Kizlarla tanismanin en iyi yani yemeklere cok asina olmalari. Her seyi denettiler. Neleri yiyecegimi anlamaya basladim. Bu arada disim yiyip icince agri yapmadigindan, az da olsa rahatladim.

Herkesin surekli bahsettigi koku beni pek rahatsiz etmedi, hatta genelde algilamadim bile.. Ki goruyorum ve ogreniyorum ki Varanasi bu konuda ciddi bir uc. Yedigim yemeklerden midemi de bozmadim, en azindan simdilik.

Sadece toz insanin aksam odaya girince burnunu temizlemesini hatirlatiyor. Ya da benim kanallar gunde bir kereyle kurtardi..

Bu sehirde her yerde korku filmlerinden cikmis kadar cirkin kopekler, surekli basmamak icin sadece onunuzle ilgilenmek zorunda oldugunuz diskilar, cop toplanmadigi icin koselerde surekli yanan artik kokulari, yatan-yuruyen-yiyen inekler ile karsilasiyor insan. Ya da sehir bunlarla yasiyor ve seni icinde kaybediyor.

Bu arada Varanasi’de yasayan Avrupali bir kadin ile tanistik yolda. Yillardir buradaymis ama 5. Seferde dogru disciyi bulmus. Bize tarif etti ve Lucas ile gidip genc hintli doktor ile tanistik. Ortam cok hijyenik duruyordu, doktor bana guven verdi ve tabi ki baska carem yoktu. 20 dakikalik dolgu ve 40 liraya kapidan cikis. Doktorun dedigine gore Lucas ile tam tamina ayni yerden kirilmis dislerimizi. Zaten rontgenlere bakip gulduk ve o da bu rastlantiya inanamadi. Lucas’in isi 1 hafta kadar surecek, onun durumu venden kotu. Ama belli ki guvenli ellerde. Buradan hastalik kapmazsam sanirim bana bir sey olmaz :) (buyuk konusma Orcun) Hindistan’da  hem de Varanasi’de bir discide tedavi olmak. Sanirim hayat insana cok sey ogretiyor.

----

Sehre geri donelim..

Tum bu pislik, tum bu sefalet icinde guzellik ile yine ayni yerde bulusmak cok garip, Varanasi Hindistan’in en kutsal sehri. Tum Hindular olmek icin buraya geliyorlar. Ganj’da son kez yikanan olulerini Gath denen merkezlerde (nehir uzerinde bir cok var. Ama iki en eski ve kutsalinda surekli yakilma gerceklesiyor) yakip kalan son kemik parcalarini (erkeklerde gogus kafesi, kadinlarda legen kemigi) ve kullerini nehre birakip son gorevlerini yerine getiriyorlar. 

Inanisa gore burada yakilan ve nehre atilan Hindu tekrar reenkarne olmuyor ve cennete (herkesin cenneti kendine) ulasiyor. Boylece kast sisteminin zorluklari da atlatilmis oluyor. Yakma islemini gerceklestirenler kastin en altindan. Sadece bir sekilde akraba olanlar bu isi yapabiliyorlar. 20 kisilik yakma grubu sadece 1 hafta Gath’da calisabiliyor ve sonra yerini baska bir grub birakiyor. Olulerin uzerindeki takilari aileleri almiyor. O sekilde yakiliyorlar. Ve 23 saatte bir, sabah seramonisinden once (gunde iki kere. Sabah ve aksam yapilan kutsama toreni) bir onceki gunun kulleri bir elekte kontrol ediliyor ve yakilanlardan kalan takilar ayrilarak burada calisanlar arasinda paylastiriliyor.

Torenlere kadinlar alinmiyor cunku aglamak yasak. Seb-i aruz vari bir bakis acisi, bir mutluluk sebebi olmek ve Ganj’da kaybolmak. Zaten tum ezoterik yapilar ayni témele sahip..

----

Sabah biz de herkes gibi otelden sabah icin bot turu ayarlamistik (Pazarliklarla adam basi 150  rupe). O acindan sehri ve Ganj’da yikananlari gormek cok keyifiydi ama yakilma torenlerine yeterince yaklasamadigimiz icin bir seyler eksik kalmisti. Cok merak ettigim icin grubu aksam yuruyerek yakma torenlerinin icine goturdum.

Israrci olunca beni kutsal atese (3000 yildir sonmeyen ve Shiva ‘nin yaktigi) goturup kullerini alnima surduler. Olulerin yakilmasini cok yakindan seyretme firsatim oldu. Hayatimdaki en etkileyici deneyimdi diyebilirim.

Ve galiba o zaman bir seyler daha anlamli oluyor. Bu insanlarin neden benim ayakkabi ile bile yururken zorlandigim (evet, benden baska neredeyse tum turistler de terlik ya da sandalet ile geziyorlardi. Sanirim bende bir gariplik var. Hava sicak ama ortalikta hele de hala acik yara sayilabilecek parmaklarimla dolasmam mumkun degil) yollarda ciplak yuruduklerini, kirli Ganj’da yikanip dislerini fircaladiklarini, hijyen standartlari bu kadar dusuk yasayip umursamadiklarini anliyor az da olsa.

Varanasi Hindistan’in ozu sanirim. Bakiyorum da bir cok olumsuzluk yazmisim Hindistan ve bu sehir ile ilgili. Ama yine gelirim, yine ayni boktan guest house da kalirim, insanlara oneririm. Cunku burayi gormek bana bu topraklari anlamama, bir yasam biciminin bakis acisini farketmeme yardimci oldu. Baska hic bir yerde bu “ari” duyguyu yakalayamayabilir insan. Varanasi’de tarifsiz bir olgunluk var. Olume sevinen, kabullenen bir zihin var. Bedenin esaretinden, giydigin o etten kiyafetten kurtulmanin mutlulugu var. Kollarin bacaklarin yanarken bedenden kopunca odun gibi tekrar atesten iceri atildigini gorup duzenin ve yaradilisin en basit kuralina, ne kadar siradan ve onemsiz oldugumuzu farkindaligin en tepesine koyus var.

O yuzden bedensel aktiviteler, ihtiyaclar, pislik, yemek gibi maddi basliklar cok onemsiz kaliyor. Katilmayabilirsiniz, sevmeyebilirsiniz ama burada anlamak, saygi duymak ve kabullemek mumkun.. 

Varanasi belki de Hindistan’in baslangic noktasi olmali bu yuzden. Kolay oldugu icin degil, bastiginiz topraklari icinize cekmek icin. Bedeniniz ile barismaniz, sizden baska herkese “etten” fazlasi davranabilmeniz icin.. Buradan sonrasi benim icin zihinsel acidan daha kolay olacak eminim. Cunku sebebini ve sonunu biliyorum. Ikisini de gordum ve kabullendim..

Birakin Hindistan’i, dunyada baska bir yere gitmek baska, Varanasi’de kendini ve olumu kabullenmek baska.. Hepimiz olum hakkinda atip tutuyoruz. Ama yanan narin bir bedeni gormek, ayni anda olulerin hemen  etrafinda otlayan kecileri ve inekleri seyretmek, yasam ve olumun ne kadar ic ice ve ne kadar siradan oldugunu tokat gibi carpiyor insanin yuzune..

Gelin ve kendinizi baskalarinin kullerinde gorun. Belki o zaman gunun keyfini cikarmak daha kolay olur..